Στὴν ἱερὰ νῆσο τῆς Πάτμου, τὸ διακόνημα τῆς κανοναρχίας καὶ ὁ ρόλος τοῦ Κανονάρχη ἀσκούνται, κατὰ παλαιὰ καὶ ζῶσα μοναστηριακὴ παράδοση, ἀπὸ τὸν ἐκκλησιάρχη τῆς Μονῆς, καὶ μάλιστα συνήθως ἀπὸ νεώτερο μοναχό.
Ὁ κανονάρχης, τηρώντας ἀρχαία τυπικὴ τάξη, στέκεται ἀπέναντι ἀπὸ τὸν Πρωτοψάλτη καὶ τὸν Λαμπαδάριο, καὶ ἀπαγγέλλει ἐμμελῶς, ἐπὶ βασικοῦ ἴσου, τὰ λόγια τοῦ τροπαρίου ποὺ πρόκειται νὰ ψαλεῖ. Ἡ ἀπαγγελία αὐτὴ δὲν συνιστᾶ μελοποιημένη ψαλμῳδία, ἀλλὰ ρυθμικὴ καὶ μελωδικῶς ὑποδηλωτικὴ ἐκφώνηση τοῦ ἱεροῦ κειμένου, ἡ ὁποία προετοιμάζει τὸ μέλος, διασφαλίζει τὴν ὀρθὴ προσωδία καὶ ἐμπεδώνει τὸ ἦθος τῆς ψαλτικῆς ἐκτελέσεως.
Ἡ πρακτικὴ αὐτὴ ἀποτελεῖ χαρακτηριστικὴ μαρτυρία παλαιᾶς μοναστηριακῆς ψαλτικῆς παραδόσεως, ὅπου ὁ λόγος προηγεῖται τοῦ μέλους καὶ ὁ κανονάρχης λειτουργεῖ ὡς λειτουργικὸς καὶ μουσικὸς συνδετικὸς κρίκος μεταξὺ κειμένου καὶ ψαλτικῆς πράξεως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου