Αν η γυναίκα πέσει, το σπίτι πέφτει. Αν ο άντρας ξεστρατίσει, η οικογένεια κλονίζεται.
Δεν είναι σύνθημα, είναι η πραγματικότητα που βλέπουμε κάθε μέρα, ακόμα κι αν προσποιούμαστε ότι δεν πονάει.
Η γυναίκα δεν είναι ο «πόρος» της οικογένειας, αλλά η ζωντανή καρδιά της. Κρατιέται με υπομονή, με σιωπηλή θυσία, με άυπνες νύχτες και με μια αγάπη που δεν βγάζει ήχο. Η αξία της δεν έγκειται στο πόσο κάνει, αλλά στο πόσο μένει όταν όλοι οι άλλοι κουράζονται.
Ο άντρας δεν καλείται να κυριαρχεί, αλλά να προστατεύει. Όχι να φωνάζει, αλλά να μένει. Όχι να τρέχει μακριά όταν είναι δύσκολο, αλλά να είναι ο πρώτος που θα δώσει έναν ώμο και ο τελευταίος που θα παραπονεθεί. Το να είσαι άντρας δεν σημαίνει δύναμη, αλλά ευθύνη.
Η οικογένεια δεν συγκρατείται με μεγάλα λόγια, αλλά με μικρές χειρονομίες που γίνονται κάθε μέρα: μια καλή λέξη, μια έγκαιρη σιωπή, μια συγχώρεση που λέγεται πριν ζητηθεί.
Και όταν μια γυναίκα και ένας άντρας γνωρίζουν τη θέση τους στην αγάπη, τα παιδιά μεγαλώνουν όρθια, όχι απλώς μεγάλα.
💬 Ίσως δεν μας λείπουν οι λύσεις... αλλά το θάρρος να επιστρέψουμε σε απλά πράγματα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου